De wereld volgens Leibele

Mark bedacht zich tijdens een ingelaste rook pauze of zomaar tijdens een sanitaire stop omdat hij misschien al hoge nood had dat hij thuis in een laatje van z,n bureau nog z,n leren pennenetui uit z,n schooltijd had liggen. Naast wat ballpoints, potloden en een gummetje zat er ook nog het kroontjes pennetje die hij ooit, omdat hij een acht voor schrijven had verdiend, van zijn vader had gekregen. En hij wist zich te herinneren dat zijn vader hem ooit, apetrots, had verteld dat hij er af en toe met gekleurde inkt mocht schrijven. Omdat zijn vader ook al beschikte over een mooi handschrift.

Deze plotseling opgekomen spontane herinnering bracht hem op het idee om maar vast een Regeer Accoord te schrijven. Mark begon zo langzamerhand iet wat ongeduldig te worden. Vele weken voor deze ingeving had hij namelijk gezegd dat een kabinet formeren een peuleschilletje zou zijn, een makkie. Job deed een beetje moeilijk en dat was al een tegenvallertje voor Mark. Samen met Maxime en Geert ( die mee mocht praten) zou het wel wat sneller gaan. Het ging ook snel,Mark zou het deze keer wel in drie weken voor elkaar krijgen. Een stel ouwe rotten van CDA huize begonnen, om het met Geert,s woorden te benoemen, een beetje te zeuren. Maar ach, die oude knarren deden niet mee in Mark,s praat groepje. Het zou een schok geweest moeten zijn voor Mark dat een onderhandelaar, notabene èèntje die aan de linkerzijde van Maxime zat een brief had geschreven met behulp van Word of Open Office. Een brief van vijf kantjes die nogal wat opschudding veroorzaakte binnen het CDA en ook binnen de PVV en de VVD.

Nu, terwijl Mark z,n bibs afveegde of z,n peuk uit maakte dacht hij: ik doe het zelf wel. Maar ja, ook al maakt Mark een heel boekwerk als regeer accoord, zal het wel in de plomp raken. Mijn camera keek vast in de toekomst vanmiddag en zag Mark,s schrijfsels op een betonnen rand liggen van een stuw. Leesbaar zal het niet meer zijn.

In 1885 werd er in Valkenburg aan de Geul de eerste Vereniging voor Vreemdelingenverkeer in Nederland opgericht. Sindsdien vind je ze overal, op de meest onverwachte locaties. Veel winkels, restaurants en hotels hebben de eigenaren van die bedrijven een blauw embleempje bij hun toegangsdeur op een ruit geplakt. We zijn aan dit allerdaags beeld gewend, we zien het zelfs nauwelijks meer. Ook ik ben natuurlijk stekeblind wat betreft het visuele symbool van de VVV geworden.

Ik werd dat me bewust toen ik thuis deze foto vanaf het geheugenkaartje van m,n camera naar de computer downloade. Op straat, bij het maken van een aantal foto,s van een etalage die zich in het hartje van Blijmakersveen bevind zag ik het gewoonweg niet. De etalage was vol van maar èèn ding, het onder de aandacht brengen van èèn van de vreselijkste kwalen die een vrouw kan hebben, tegen wil en dank. Ik denk, nee, ik weet dat iedereen wel zo,n vrouw kent in z,n naaste omgeving.

Onze stofzuiger heeft de naam Hetty. Het is een uitstekend apparaat. Hetty heeft ook een broertje, je kunt het alleen aan de naam en kleur zien. Hetty is iets duurder maar een deel van de winst gaat naar een vereniging  die zich alleen met die vrouwenkwaal bezighoud, Pink Ribbon.

Toch is het vreemd dat de Vereniging voor Vreemdelingenverkeer juist daar op het raam van de etalage haar embleem heeft.

Ze hield mijn hand vast toen ik alleen terug kwam uit de rouwzaal waar ik een laatste foto maakte van Mannie. Een foto die ik onmogelijk goed kon maken door mijn betraande ogen. Ze herkende de pijn. Ze had nog niet zo lang daarvoor, binnen vijf maanden, haar maatje verloren. We leerden haar en haar maatje kennen via onze weblogs en waren verrast dat zij de schoonzus van Mannie was.

Vandaag kregen we te horen dat zij voor goed naar haar maatje is gegaan, voor goed ook naar Mannie. Ik ben stil gevallen, woorden heb ik even niet. Ik luister maar even naar de woorden van Rabindranath Tagore.

Peace my heart…

Peace, my heart, let the time for the parting be sweet.
Let it not be a death but completeness.
Let love melt into memory and pain into songs.
Let the flight through the sky end in the folding of the wings over the nest.
Let the last touch of your hands be gentle like the flower of the night.
Stand still, O Beautiful End, for a moment, and say your last words in silence.
I bow to you and hold up my lamp to light you on your way.

En van je hela hola houdt er de moed maar in. Een typisch Amsterdams liedje dat bij mij opkwam toen ik hoorde dat Ab Klink iets niet wil wat Maxim Verhagen wel wil. Al uren lang onderhandeld de CDA fractie over de onderhandelingen. Een plaspauze en wat kroketten eten moet er binnen het CDA de moed er in houden. En in gedachten hoor ik ze zingen: van je hela hola houdt er de moed maar in. Niet zeuren en niet treuren. Van je hela hola houdt er de moed maar in. Dan kan je niks gebeuren. hier is geen plaats voor saggerijn. Omdat we toffe jongens zijn. Van je hela hola houdt er de moed maar in. Dan is de zaak kedin*. Ik denk dat zo,n Amsterdams lied dat ooit door Johny Jordaan gezongen werd het enige is dat de CDA fractie van een psychose weg houdt. Ik vermoed dat op dit moment alle CDA koppen hangen

Het is geen schoonheidsfoutje, eerder het signaal dat het niet meer zo botert binnen het CDA. Ik wordt er niet moedeloos van. Ik geniet. De hoogmoed van Maxim komt ten einde zodra hij dit beseft. Misschien is het nog nieuw te vormen Kabinet reeds gevallen. En moeten wij als kiezers opnieuw naar de stembus. En is dit land al even stuurloos als het land van onze zuiderburen.

Vandalisme is niet leuk natuurlijk. Abri,s waarvan de ruiten zijn ingegooid, bankjes die ontdaan zijn van de houten zittingen en stoeptegels die verweiderd zijn en instukken ergens anders liggen. Het is een dagelijks beeld in de meeste dorpen en steden die ik ken. Niet typisch Hollands, overal zie je het. Maar verkeersborden zomaar in een sloot zetten vind ik iets te ver gaan. Ik noem dat verkeerd vandalisme.

Blonde Geert is ook zo,n type dat zich bezondigd aan verkeerd vandalisme.  Hij verward religie met terroristisch en onaangepast gedrag. Zo iets is even verwerpelijk als het plaatsen van een verkeersbord in een sloot. Een Islamitische hup organisatie in het Verenigd Koninkrijk wordt gelijd door net zo,n verkeerd type als Geert Wilders. Hij riep hen, die tot de Islam  behorende groep gelovige onderdanen van de UK behorende  gelovigen, op om geen geld te doneren voor de getroffenen van de overstromingen in Pakistan maar dat geld te storten ten behoeven van die Islamitische gelovigen in het Verenigd Koninkrijk zelf.

De Kruistochten zijn kennelijk nog steeds het instrument van lieden die een grote honger naar macht hebben. Het gekke is dat er hele mooie verhalen over geschreven zijn. Dat het een geliefd onderwerp was en is van kunstenaars.

Zoals een geur je plotseling terug kan voeren naar een lang geleden gebeurtenis, of een foto of een filmbeeld dat kan doen deed ook deze muzikant samen met z,n collega,s dat. Niet door de nummers die zij speelden, door het geluid. Voor even was ik weer dat jongetje van zestien die vanaf het podium samen met bands de zaal in keek. En hoorde hoe hard het geluid uit de speakers mijn oren in kon komen. Ik voelde weer voor even die spanning en communicatie die tussen de muzikanten en het publiek ontstaat.

Ik was weer even terug, in gedachten, bij het zien van een overstroomd stukje Gelderse Achterhoek, op de boerderij in het Winterswijkse buurtschap Miste. Hoe goed je moest zoeken naar de juiste plek om vanaf het weggetje de sloot over kon om op het erf te komen. Hoe het waterpijl van de over z,n oevers getreden sloot je het zicht ontnam van de plek waar je de sloot over kon komen.

De regen van deze dagen bracht me weer even terug naar de middag waarop m,n laatste grote vakantie van de lagere school begon. Hoe ik samen met m,n tweelingzusje vanaf het centrum van Amsterdam waar we op school zaten weer naar Amstelveen fietsten omdat onze ouders weer op het huis van een oom en tante pasten die op vakantie waren. Ik herinner me weer hoe erg de buikpijn van m,n tweelingzusje moest zijn geweest die juist die middag begon. Hoe ze nog net op tijd het ziekenhuis in kwam door onze doortastende huisarts. Dat ze er bijna niet meer was geweest.

Sinds we webruimte hebben en ik de overstap van WordPress.com naar org heb gemaakt moet ik niet meer alleen Trojaanse Paarden in de smieze houden maar ook spammers, plug inns en nog meer. Dat valt niet mee voor zo,n digi-beet als ik. En ik kwam er achter dat er soms probleempjes onstaan die te maken hebben met het onderhouden van dit weblog. Voorheen draaide m,n vorige goed en kwamen in die jaren dat het draaide 984 spammers op bezoek. Ik had met dat bezoek geen probleempjes. Maar nu wil ik er van alles over weten en moet naar mezelf bekennen dat ik gewoon hulp nodig heb. Redstar bood mij op bijna dezelfde tijd dat ik het hem wilde vragen z,n hulp aan. Daarom voor hem nu als dank een symphony

Ik ben naarstig op zoek naar een exorcist. Niet voor m,n lief of m,n katten of honden. En ook niet voor mij zelf. Gelukkig zijn er geen demonen, duivels en spoken die ons in hun greep hebben. Ik zoek gewoon een exorcist om mijn weblog te ontdoen van deze demonen, duivels, spoken en vooral spammers. Ze beginnen namelijk een beetje vervelend te worden. Het gebeurd tegenwoordig nog wel eens dat mijn geschreven zinnen plotseling , zomaar, veranderd zijn. Dat er ineens hoofdletters op willekeurige plekken staan en dat de teksten ineens op een soort acracadabra lijken. Dat er geen touw meer aan vast te knopen is. Zoals dat ineens vandaag gebeurde met het laatste logje die ik gisteren plaatste en vanochtend nog niet gekaapt was.

Ik zal opnieuw het laatste logje schrijven en het bij dat logje invoegen. Als je geduld hebt zul je het later kunnen lezen.

Het zal mij niets uitmaken van welke huize de gezochte exorcist zal zijn . Hij of zij mag van Rooms-Katholieke huize zijn, van de Pinkster Gemeente, van Islamitische huize of zomaar van een heks. Als jij er eentje kent mag je me z,n adres doorgeven.

Zou Anne het gecorrigeerd hebben als ze  daar de kans voor had gekregen. De boom die vanuit het Achterhuis van een pand aan de Prinsengracht zichtbaar was en waar ze slechts een  paar keer over de schreef in Haar dagboek kon onmogelijk de boom van Anne zijn. Deze  statige kastanjeboom stond in de tuin die toe behoorde aan haar overbuurman die aan de Keizersgracht woonde. Alhoewel deze Kastanjeboom gistermiddag dat deed waarvoor men al een paar jaar vreesde brak zomaar pardoes door midden door een windvlaag en overleed.  Dit betekent niet dat Anne eindelijk verlost is van het hardnekkig misverstand dat het haar boom niet was. Ijverige hoveniers hebben inmiddels echt “kroost” van de gestorven boom opgekweekt. En  zullen als Anne, s boom verkocht worden. Otto, Anne, s vader, heeft van zijn jongste dochter een industrie gemaakt zonder zich af te vragen of Anne dat zelf gewild zou hebben.

Gisteren was er een meneer meneer bij Knevel en Van Den Brink die de Kastanjeboom de laatste levende getuige noemde Van Anne en haar mede bewoners van Het Achterhuis. En ik Vroeg me af van of die bewering wel de juiste is. De persoon of Personen die de onderduikers verlinkte (n) aan de Moffen zijn onbekend. Niemand weet wie het waren. En zo ook  weet men niet of dez verrader of verraders al overleden zijn. Misschien zouden de meeuwen, duiven, merels en mussen uit die jaren het wel geweten hebben en hebben doorvertelt aan hebben hun “kinderen” en “kleinkinderen” . In hun eigen taal, een taal dat heel mooi klinkt maar wij waar geen snars van snappen.

IK neem een weekje rust, tijd voor m, n lief en mij. Meneer Nee is weer thuis en z, n hulpverleners zitten op dezelfde golflengte . En krijgt hij de maximale zorg die nog mogelijk is thuis. En mocht het niet meer voldoende zijn dan staat hij op nummer èèn voor een plek voor een beschermde woonvorm. Op nog een paar dingen na als nasleep van het overlijden van Mannie is er weer ruimte gekomen voor dat, wat zo wreed verstoord werd. Kan ik weer verder met dat wat de paters van de Salesianen van Don Bosco mij als kind hebben aangedaan. Voor nu een gedicht van Wang Wei die leefde van 699 tot en met 761.

Cooling off

Clear waters drift through the immensity of a tall forest.
In front of me a huge river mouth
receives the long wind.
Deep ripples hold white sand
and white fish swimming as in a void.
I sprawl on a big rock,
billows nourishing my humble body.
I gargle with water and wash my feet.
A fisherman pauses out on the surf.
So many fish long for bait. I look
only to the east with its lotus leaves.